آیا همجنس‌گرایی و اسلام در تضاد هستند؟
 
جواب:
می‌توان از دو نوع همجنس‌گرایی سخن به میان آورد: همجنس‌گرایی بالقوه و همجنس‌گرایی بالفعل.
همجنس‌گرایی بالقوه یعنی «داشتن میل یا گرایش جنسی به همجنس».
همجنس‌گرایی بالفعل یعنی «داشتن میل یا گرایش جنسی به همجنس به‌علاوۀ برقراری رابطۀ جنسی با همجنس».
 
در دین اسلام درحالی‌که همجنس‌گرایی بالقوه ممنوع نیست، همجنس‌گرایی بالفعل ممنوع است.
 
همجنس‌گرایی بالقوه و اسلام:
اگر میل جنسی به همجنس میلی خدادادی باشد، مخالفت اسلام با وجود چنین میلی، در حکم مشکلی جدی علیه اسلام خواهد بود.
اینکه خداوند فردی را با چنین میلی خلق کند و سپس به‌دلیل وجود این میل در آن شخص او را مجازات کند، مانند این است که به‌زور لباسی بر تن شخصی بپوشانیم و سپس به‌دلیل پوشیدن این لباس او را مجازات کنیم.
 
اما کاملاً واضح است که چنین وضعیتی در دین اسلام وجود ندارد. خداوند در هیچ آیه‌ای داشتن چنین میلی را ممنوع نمی‌شمارد؛ چیزی که اسلام آن را ممنوع می‌شمارد، برقراری رابطۀ جنسی با همجنس است، نه داشتن میل به برقراری رابطۀ جنسی با همجنس.
در دین اسلام گذشتن کاری بد از ذهن شما، گناه تلقی نمی‌شود. چنین چیزهایی در دین اسلام «وسوسه» نام دارند.
 
همجنس‌گرایی بالفعل و اسلام:
ازآنجاکه همجنس‌گرایی بالفعل کاملاً با ارادۀ خود شخص است، مشکلی در ممنوع‌دانستن آن وجود ندارد.
ممنوع دانستن همجنس‌گرایی بالفعل مانند این می‌ماند که میل به پوشیدن لباسی ممنوعه را در وجود شخصی دارای عقل و اختیار قرار بدهیم. سپس به او بگوییم که در صورت پوشیدن این لباس ممنوعه، مجازات خواهد شد و در صورت نپوشیدن آن پاداش دریافت خواهد کرد.
 
در باور اسلامی از نفسی به نام «نفس اماره به سوء» سخن به میان آمده است. این نفس خدادی انسان را به‌سمت بدی‌ها سوق می‌دهد.
اما کسی اعتراض نکرده است که با وجود این نفسِ اماره به سوء، چرا در صورت ارتکاب عمل سوء، مجازات وجود دارد؟!
ازآنجاکه انسان در کنار این نفس، دارای قدرت اختیار و تعقل نیز هست، توانایی مقابله با این نفس نیز به او داده شده است. به همین دلیل، جایی برای اعتراض باقی نیست.
دربارۀ همجنس‌گرایی نیز قضیه به همین شکل است. میل به برقراری رابطۀ جنسی با همجنس وجود دارد؛ اما توانایی مقابله با این میل نیز در وجود انسان موجود است. پس در این صورت مشکلی در ممنوعیت برقراری رابطۀ جنسی با همجنس وجود نخواهد داشت.
 
همان‌طور که برای شخصی مجرد برقراری رابطۀ جنسی با جنس مخالف، با وجود داشتن میل به برقراری رابطه، ممنوع است و این امتحان زندگی او است.
برای یک همجنس‌گرا نیز برقراری رابطۀ جنسی با جنس موافق، با وجود داشتن میل به برقراری رابطه، ممنوع است.
الله متعال اگر اشخاصی را همجنس‌گرا خلق کرده باشد، برقرارنکردن رابطۀ جنسی با همجنس، امتحان زندگی آن‌ها خواهد بود.
و درنهایت نیز قضاوت هرکس با درنظرگرفتن تمام شرایط و جوانب خاص زندگی او خواهد بود.
 
سؤالی که در اینجا باید پرسیده شود این است: آیا برقرارنکردن رابطۀ جنسی با همجنس برای یک همجنس‌گرا، باری است که نمی‌تواند آن را بلند کند؟
هیچ‌کس نمی‌تواند ادعا کند که انسان نمی‌تواند بدون داشتن رابطۀ جنسی زندگی کند.
هیچ دادۀ علمی‌ای نیز مبنی بر بیشتربودن میل جنسی همجنس‌گرایان نسبت به دگرجنس‌گرایان وجود ندارد.
نباید فراموش کنیم که اشخاص بسیاری وجود دارند که بدون داشتن رابطۀ جنسی زندگی می‌گذرانند و مجرد از دنیا می‌روند.
 
برای همجنس‌گرایان بسیاری نقطه‌ای وجود دارد که در آن برای اولین‌بار وارد رابطۀ جنسی شده‌اند.
اگر برقرارنکردن رابطۀ جنسی امری غیرقابل‌تحمل بوده است، پس این همجنس‌گرایان پیش از برقراری اولین رابطۀ جنسی، چطور زندگی می‌گذراندند؟
پس چطور می‌توان ادعا کرد که زندگی بدون برقراری رابطۀ جنسی ممکن نیست؟
دقت کنید که ما به‌هیچ‌وجه ادعا نمی‌کنیم که این امتحان آسانی است؛ اما میان غیرممکن و سخت تفاوت از زمین تا آسمان است.
در این دنیا امتحان هرکس متفاوت است؛ برخی با بیماری، برخی با پول و برخی‌ها هم ممکن است با میل جنسی‌شان مورد امتحان قرار بگیرند.
اگر مسلمانی بنا بر دلایلی که در دست او نیست، نسبت به همجنس خود میلی حس می‌کند، اما با همجنس خود رابطۀ جنسی ندارد، این شخص تفاوتی با دیگر مسلمانان نخواهد داشت.
حتی به‌دلیل اینکه از صابران بوده است، مثلاً از مسلمانی زناکار، بسیار بهتر خواهد بود و در آخِرَت پاداش صبر خویش را دریافت خواهد کرد.
«إِنَّ اللّهَ مَعَ الصَّابِرِینَ» همانا خداوند با صابران است. (بقره، ۱۵۳)
 
والسلام علیکم و رحمة الله
 
✾•┈••✦❀✦••┈✾
 
«انجمن آنتی‌شبهات»
 
✾@anti_shobahat

نظرات


ارسال نظر