بسم الله الرحمن الرحیم
 
دعا و کرونا!
 
بالاخره ویروس جدید کرونا وارد کشورمان شد و اوضاع کمی به هم ریخته است؛ تعداد زیادی از اماکن آموزشی و تجمعی، تعطیل اعلام شده‌اند و ... . در این میان تعدادی از علمای اهل تشیع به مردم، توصیه به انجام بعضی از اعمال معنوی مثل خواندن سورهٔ حمد یا حدیث کسا و ... کردند. اهل سنت نیز توصیه کرده که دعای «اللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ مِنَ الْبَرَصِ، وَ الْجُنُونِ، وَ الْجُذَامِ، وَ مِنْ سَيِّئِ الأَسْقَامِ» خوانده شود.
چیزی که اینجا توجه را جلب کرده، حملهٔ همیشگی ملحدین و ناباوران جاهل به پست‌ها و مطالب این چنینی است. آن‌ها حتیٰ در موقع بحران نیز دست از سر مردم برنمی‌دارند و اذهان مردم را با اراجیفشان، مشوش می‌کنند. چند نمونه از اراجیف آن‌ها را می‌خوانیم:
 
۱- «دعا نخونیم خدا دلش برامون نمیسوزه این خدای شما چی اصلا»
۲- «در حالی مسلمانان به جای مقابله با ویروس کرونا و درمان اون دست به دعا شدن، کفار و آتئیستهای ‏شرکت گریفکس که در شهر هیوستون در ایالت تگزاس واقع شده این هفته تونستن مراحل تکمیل واکسن کرونا را به پایان برسونه، ... .»
۳- «دین دین دین، افت بی‌انتهای عقلانیت، ...»
 
برای آنکه بدین گونه شبهات، پاسخ دهیم باید بفهمیم دعا چیست. در مطالبی که در گذشته در رسانهٔ آنتی‌شبهات پخش شده است می‌فهمیم که:
«دعا کردن به معنی اعتراف به حاکمیت مطلق پروردگاریست که جز او ذاتی قادر به نقش‌آفرینی در کائنات نیست. دعا کردن یعنی درک این حقیقت که بایستی در تمامی لحظات بر درگاه ذات احدیت پناه ببریم و همیشه بر خودمان نهیب بزنیم که بار الهی امیدم در همه جا و همه مکان فقط به درگاه تو دوخته شده است. دعا کردن یعنی تأییدی بر پذیرفتن چرخش مدار زندگی بر محور توحید و یگانه‌پرستی و در یک کلام، توحید یعنی تمرین عبودیت خالق یگانه.» [۱]
از طرفی نیز خداوند متعال فرموده که «وَقَالَ رَبُّكُمُ ادْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ ۚ إِنَّ الَّذِينَ يَسْتَكْبِرُونَ عَنْ عِبَادَتِي سَيَدْخُلُونَ جَهَنَّمَ دَاخِرِينَ» [۲] یعنی: «و پروردگارتان گفت: مرا [به دعا] بخوانيد تا برايتان اجابت كنم. آنان كه از عبادت من كبر می‌ورزند، با خوارى به جهنّم در مى‌آيند.» بدین معنی می‌شود که خداوند از ما خواسته که او را بخوانیم تا خواستهٔ ما را اجابت نماید؛ تفسیر انوار القرآن ذیل این آیه توضیحی داده است که در بخش ابتدایی آن می‌گوید: «مراد از «دعاء: خواندن‌»، درخواست‌ جلب‌ منافع‌ و دفع‌ زيان‌ از بارگاه‌ پروردگار يا عبادت‌ و يگانه‌پرستی است‌. البته‌ دعا در ذات‌ خويش‌ عبادت‌ است‌؛ بلكه‌ دعا چنان كه‌ در حديث‌ شريف‌ آمده‌: «مغز عبادت‌ است‌». همچنين‌ در حديث‌ شريف‌ آمده‌ است‌: «إن ‌لربكم‌ في‌ بقية‌ أيام‌ دهركم‌ نفحات‌، فتعرضوا له‌، لعل‌ دعوه‌ أن‌ توافق‌ رحمة فيسعد بها صاحبها سعادة لا يخسر بعدها أبدا: قطعاً پروردگارتان‌ در بقيهٔ ايام‌ روزگار «زندگی»تان‌، دهش‌ها و بخشش‌هايی دارد، پس‌ خود را براي‌ آن‌ها پيش‌ افگنيد؛ چه‌بسا دعايی با رحمتی موافقت‌ و همراهی كند؛ پس‌ صاحبش‌ به وسيلهٔ آن‌ به‌ سعادتی نايل ‌گردد كه‌ بعد از آن‌ هرگز و برای هميشه‌ زيانمند نشود».»
با این حال، خداوند در جای دیگری از قرآن کریم فرموده که: «وَأَن لَّيْسَ لِلْإِنسَانِ إِلَّا مَا سَعَىٰ» [۳] یعنی: «و آنكه انسان جز آنچه كرده است، ندارد.» بدین معنی است که اگر کسی بخواهد از ابتلا به بیماری جلوگیری کند و موارد بهداشتی‌ای که گفته شده، رعایت نکند و فقط دست به دعا باشد، معلوم است که بسیار زیاد احتمال دارد که بیمار شود.
گردانندگان جریان اسلام‌هراسی ایرانی به علت فساد عقیدتی‌ای که دارند، فکر می‌کنند که اگر کسی دعایی کرد باید در همان لحظه به صورت کامل انجام یابد! یا معجزه‌ای رخ دهد و ... . استاد مراد یوسفی که در پاسخ به این شبهات، خبره می‌باشند، گفته‌اند که: «بدون شک این جهان از طریق اسباب اداره می شود... . این اسباب همگی به فرمان پروردگار و طبق نظم و حکمت تعریف شده از جانب ذات مقدس ایشان ایجاد شده‌اند و روح و زنده بودن ما از وجود پروردگار نشئت گرفته است... .» [۴] همچنین فرموده‌اند: «آنها نمی دانند که دعا یک امر سیال است و «هر وقت» برای «هر چیزی» که دلمان بخواهد می‌توانیم از خالق مقتدر تقاضا نماییم... مگر اینکه درخواستمان نامشروع باشد یا به صلاحمان نباشد؛ وگرنه در صورت مشروعیت و صلاحیت، اگر در جهان اسباب، حرکت و اقدام لازم را انجام دهیم، خداوند هم «نتیجهٔ مطمئن» و «بدون مشکلی» را برایمان فراهم می‌فرماید. در صورت قبولی دعا، حرکت و طی کردن مسیر هم‌ راحت‌تر می‌شود. دعا جای تنبلی را نمی‌گیرد... قرار نیست ما بخوابیم و دعا کنیم!» [۵] پس می‌فهمیم که دعای ما در صورت اجابت، بر اساس اسباب و مسببات، عملی می‌شود. برای آنکه بفهمید معنای اسباب و مسببات چیست، می‌توانید مطلب لینک زیر را مطالعه فرمایید:
اما در مورد اینکه «دین، افت بی‌انتهای عقلانیت است.» باید گفت که ادعایی بیش نیست و گویندهٔ آن، جهل و تنفر خود را نسبت به دین نشان داده است. قبلاً گفته بودیم که ۹۵۰ بار در قرآن کریم، از عقل، تفکر و علم، سخن گفته شده است. [۶]
آری! بار دیگر ستیز و تنفر ملحدین با دین و البته با پیروانش، مشخص شد! آن‌ها به این دلیل با امری مثل دعا به مخالفت می‌پردازند، چون دعا کردن یکی از راه‌های ارتباط با پرودگار است و مردم را با این اراجیف می‌خواهند از خداوند دور کنند و کم کم آنان را به عقیدهٔ خود بکشانند. آن‌ها عمداً یا سهواً دعا را مقابل تلاش قرار می‌دهند؛ در حالی که این عقیده، غلط بوده و این دو مکمل یکدیگر هستند.
 
والسلام علیکم و رحمة الله و برکاته
 
نویسنده: نوید نوری از انجمن آنتی‌شبهات
-----------
[۲] سورهٔ غافر، آیهٔ ۶۰
[۳] سورهٔ نجم، آیهٔ ۳۹

نظرات


ارسال نظر